Wat verwacht God van ons, en wat verwachten wij van Hem?

Categorieën: 

Vakantie: Een tijd van rust, een tijd om na te denken. Dat was het voor mij
ook de afgelopen 2 weken, en ik heb daar dan ook graag gebruik van gemaakt.
Tijdens flinke wandelingen die ik met Nina door het bos maakte, kreeg ik weer
eens de tijd om te doen waar je in het normale, jachtige leven vaak niet aan
toe komt. De afgelopen week heb ik een bijzonder boek gelezen, namelijk "de
uitnodiging" van W. Paul-Yong. Het gaat over een man die 1 van zijn kinderen
verliest aan de handen van een gruwelijke kindermoordenaar. Hij krijgt een
uitnodiging van "papa" om een weekend in "de hut" door te brengen, de plek
waar zijn dochtertje vermoord is. Hij gaat in op het aanbod, en het boek
beschrijft hoe hij dan een heel weekend door mag brengen met God. Niet alleen
om zijn trauma's te verwerken en antwoorden te krijgen op levensvragen, maar
vooral ook om zijn beeld van God bij te stellen. Tijdens het weekend in de
hut blijkt dat God absoluut niet voldoet aan de stereotype verwachtingen die
hij van Hem had. En ja, wie fronst nu niet zijn wenkbrauwen als hij leest dat
God de Vader, Papa, eruit ziet als een grote negerin en Jezus graag
bijzondere kipgerechten eet. Met deze beschrijving doe ik het boek overigens
schromelijk tekort. Het boek gaat namelijk diep, heel diep! De schrijver
stelt op een bijzondere en ook heel eerbiedige manier thema's als vergeving,
verdriet, genade en liefde aan de kaak. Het boek is eigenlijk 1 grote spiegel
die je dwingt naar jezelf en bijzonder naar God te kijken. En ja, dan wordt
het pijnlijk duidelijk: Hoe snel wij van God een soort menselijk wezen maken,
naar Wie wij met een menselijke blik kijken en van Wie we menselijke dingen
verwachten. Dat we onze voorstelling van de toekomst op God projecteren,
terwijl Hij zo oneindig veel groter is dan wij en wij ons geen idee kunnen
vormen van hoe veelomvattend Zijn plan was en is. Wie kan zich ook maar iets
voorstellen van de gedachte zijn eigen kind vrijwillig te offeren voor het
behoud van een ander? God deed het! Wie kan beseffen hoe gewillig Jezus Zich
aan het kruis liet spijkeren? Het waren niet de spijkers, het was Zijn liefde
die Hem aan het kruis hield! Wat verwachten wij nu eigenlijk van God?
Verwachten wij misschien dat Hij van alles van ons verwacht? Moeten we niet
leren de menselijke maatstaven los te laten als we naar Hem kijken? Veel
mensen die een levende relatie met Christus hebben verlangen naar groei,
geestelijke groei, en ik sluit mezelf daarbij in. Zou het begin daarvan niet
juist zijn dat we eens kritisch nadenken over ons beeld van God? En veel
minder op eigen prestaties, ook inspanningen op geestelijk vlak, te bouwen?

Een voorbeeld: Waarom lees ik bijbel? Doe ik dat omdat ik dat zo van thuis
meegekregen hebt? Omdat dat natuurlijk bij het leven van een Christen hoort?
Omdat God natuurlijk wel iets van ons terugverwacht? Omdat juist dat me
misschien nog wel wat voldoening geeft? Omdat ik hoop dat daarin misschien
geestelijke groei ligt? Draai het eens om! Wat hebben wij nu helemaal in de
melk te brokkelen tegenover een heilig God?

Mij werd het de afgelopen weken steeds meer duidelijk: Ik heb zelf weer eens geprobeerd te groeien in het geloof. Ik heb van God een soort mens-god gemaakt. Maar God is geen God van assessments, kenmerklijstjes en routine. Alleen als wij echt lege handen hebben, kan de Geest van Christus door ons heen Zijn werk doen. Alleen in Hem kunnen we groeien! Als we zelf willen groeien, zullen we juist achteruit gaan. Ik hoorde een prachtig lied wat dit heel mooi onder woorden brengt:
'Heer, ik kom, zoals ik ben, met mijn zwakte en mijn kracht. Dichtbij U, word
ik steeds meer, zoals U mij heeft bedacht!'
Dichtbij Hem, in Hem, dat is de sleutel! Alleen dan dragen we vrucht, alleen dan groeien we, en alleen dan zullen we een licht zijn voor onze omgeving!

Reactie toevoegen